Γιατί η αγάπη πονάει τόσο;

Εδώ και αρκετό καιρό ήθελα να μελετήσω αυτό το θέμα. Γιατί άραγε η αγάπη πονάει τόσο πολύ; Γιατί όταν αγαπάμε πληγωνόμαστε; Και ποια είναι η λύση στο πρόβλημα αυτό;

Πόσα βιβλία έχουν γραφτεί πάνω σε αυτό το θέμα. Από το πιο μικρό παιδί μέχρι τον πιο ηλικιωμένο άνθρωπο και από τον πιο οικονομικά αδύναμο μέχρι τον πιο πλούσιο άνθρωπο στη γη, η επιθυμία κάθε ανθρώπου είναι να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Κάποιες φορές μάλιστα κάποιοι φροντίζουν να καλύψουν αυτή τη βασική ανάγκη τους, όμως στην πραγματικότητα αυτοί είναι που χρειάζονται πιο πολύ αγάπη.

UnityAndStrength

Μιλώντας με τις φίλες μου και τις γειτόνισσες μου, πολύ συχνά οι συζητήσεις μας αργά ή γρήγορα καταλήγουν στο ίδιο σημείο: «Δεν με αγάπησε, εγώ τον αγάπησα τόσο κι εκείνος με πρόδωσε». «Τη θεωρούσα φίλη μου, μοιράστηκα μαζί της τόσα πολλά αλλά δεν το άξιζε τελικά».. Και σε πολλές περιπτώσεις υπάρχουν και άνθρωποι που θέλουν να εκδικηθούν αυτούς που τους πλήγωσαν. Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πολύ εύθραυστες, εκεί που αρχίζεις κι εμπιστεύεσαι κάποιον, τον θεωρείς σημαντικό και του δίνεις ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής σου, του χρόνου σου και των συναισθημάτων σου, ξαφνικά όλα καταρρέουν και μένεις πίσω να μετράς τις πληγές σου. Δεν θέλεις να ξαναπληγωθείς, θέτεις όρια στον εαυτό σου και στους άλλους, φέρεσαι τυπικά, μα αυτή τη φορά μένεις μόνος και η καρδιά σου είναι ακόμη πληγωμένη.

Δεν είναι λίγες οι φορές που κι εγώ ένιωσα πληγωμένη από φίλους ακόμα κι από την οικογένειά μου. Δεν είναι λίγες οι φορές που έσπευσα να υπερασπιστώ τον εαυτό μου να τον φυλάξω από την » κακή» συμπεριφορά των άλλων. Ειδικά, όταν κάποιος «φίλος\η» με αδικούσε, μπορούσα να ξεχάσω τους καλούς μου τρόπους και να απαιτήσω το δίκιο μου. Από την άλλη μεριά όμως, μπορεί κι εγώ να γινόμουν άδικη προσπαθώντας με κάθε τρόπο να βρω το δίκιο μου. Όταν απομακρυνθείς λίγο από αυτά τα γεγονότα και κοιτάξεις τι λέει η Αγία Γραφή για όλα αυτά, θα δεις ότι ο Θεός μας καλεί να αγαπάμε ακόμη και τους εχθρούς μας και να προσευχόμαστε για αυτούς. Και όλα αυτα τα περί αγάπης τα ξέρουμε στη θεωρία, όταν όμως έρχεται η ώρα να τα εφαρμόσουμε στην πράξη, ξαφνικά διαπιστώνουμε πόσο δύσκολο και επώδυνο είναι.

«Aλλά, σε σας που ακούτε, λέω: Nα αγαπάτε τούς εχθρούς σας· να αγαθοποιείτε εκείνους που σας μισούν· να ευλογείτε εκείνους, που σας καταρώνται· και να προσεύχεστε για εκείνους που σας βλάπτουν. Σ’ εκείνον που σε χτυπάει επάνω στο ένα σαγόνι, πρόσφερέ του και το άλλο, και από εκείνον που αφαιρεί το ιμάτιό σου, μη εμποδίσεις και τον χιτώνα. Σε καθέναν που ζητάει από σένα, δίνε· και από εκείνον που αφαιρεί τα δικά σου, μη απαιτείς. Kαι καθώς θέλετε οι άνθρωποι να κάνουν σε σας, και εσείς να κάνετε τα ίδια σ’ αυτούς. Kαι αν αγαπάτε εκείνους που σας αγαπούν, ποια χάρη οφείλεται σε σας; Eπειδή, και οι αμαρτωλοί αγαπούν εκείνους που τους αγαπούν.» κατά Λουκάν ευαγγέλιο 6:27-32

Σύμφωνοι, είναι πολύ δύσκολο να προσεύχεσαι για όσους σε βλάπτουν αλλά η αγάπη είναι το θεμέλιο του Νόμου του Θεού. «Kαι ο Iησούς τού είπε: «Θα αγαπάς τον Kύριο τον Θεό σου από όλη την καρδιά σου, και από όλη την ψυχή σου, και από όλη τη διάνοιά σου». Aυτή είναι πρώτη και μεγάλη εντολή. Δεύτερη, όμως, όμοια μ’ αυτή είναι: «Θα αγαπάς τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου». Σ’ αυτές τις δύο εντολές κρέμονται ολόκληρος ο νόμος και οι προφήτες.» κατά Ματθαίον ευαγγέλιο 22: 37-40

-Γιατί λοιπόν η αγάπη πονάει τόσο;  – Ίσως επειδή έχουμε μεγάλες προσδοκίες! Αγαπάμε κάποιον για να πάρουμε πίσω, αγαπάμε και δίνουμε γιατί πιστεύουμε ότι θα περάσουμε καλά και θα λάβουμε αγάπη κι όχι μόνο αγάπη, ο καθένας μας έχει τις δικές του μεγάλες προσδοκίες.  Η αγάπη όμως, δεν είναι μονάχα ένα συναίσθημα. Η αγάπη είναι μια απόφαση που πρέπει παίρνεις καθημερινά και στις καλές μέρες και στις δύσκολες μέρες. Είναι λογικό, όταν χτίζεις ένα γάμο, μια φιλία, μια ανθρώπινη σχέση περιμένοντας τις καλύτερες απολαβές, αργά ή γρήγορα βλέπεις τα μεγάλα όνειρά σου να διαλύονται και πληγώνεσαι. Το να εμπιστευθείς έναν άνθρωπο δεν είναι καλή ιδέα, τελικά. Ξέρεις κάτι; Κι ο Ιησούς όταν ήταν στη γη δεν εμπιστευόταν τους ανθρώπους, επειδή τους γνώριζε ( Ιωάννης 2:24). Γνώριζε τις καρδιές τους τις απατηλές.  Όμως, μην ξεχνάς ότι κι εσύ είσαι άνθρωπος. Όσο καλή εικόνα του εαυτού σου κι αν έχεις, όσο κι αν εμπιστεύεσαι τις δυνάμεις σου, είσαι κι εσύ ικανός να προδόσεις, να πληγώσεις, να καταστρέψεις, αγαπητέ εαυτέ!  Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε δει ανθρώπους που κλαίνε βλέποντας κάποια ταινία σχετική με τη ζωή του Ιησού Χριστού, λέγοντας «Χριστέ μου τι σου κάνανε;»  «Πόσο σε βασάνισαν αυτοί οι κακοί». Αγαπητέ εαυτέ, μην κοροϊδεύεις άλλο τον εαυτό σου, δεν διαφέρεις πολύ από αυτούς τους κακούς.. Κι εσύ εκεί θα ήσουν, το λιγότερο που θα μπορούσες να κάνεις είναι να ήσουν ένας από το πλήθος που φώναζε: » Σταύρωσέ τον, σταύρωσέ τον». Τώρα πού πήρες μια ιδέα από το πως σε βλέπει ο Θεός πραγματικά ήρθε η ώρα να ελευθερωθείς από αυτό το βάρος της ντροπής. Αγαπητέ εαυτέ, ο Θεός παρόλο που γνώριζε την καρδιά σου και δεν σε εμπιστευόταν, παρόλο που ήσουν κι εσύ ένας από αυτούς που φώναζαν και επιθυμούσαν τη σταύρωσή του Ιησού Χριστού, παρόλο που ήσουν τόσο κακός που πλήγωσες τόσους συνανθρώπους σου, ο Θεός έχει να σου προσφέρει συγχώρηση κι έλεος.  Τώρα πού έλαβες τη Λύτρωση στο  όνομα του Ιησού Χριστού διαμέσου της θυσίας Του, καλό θα είναι να ζητήσεις συγνώμη και από αυτούς που έβλαψες, πείθοντας τον εαυτό σου πως έχεις δίκιο. Κι ο Χριστός είχε δίκιο, ήταν αθώος, όμως το παραμέρισε για να σε σώσει. Η αγάπη του για σένα πόνεσε πολύ, κόστισε πάρα πολύ. Τώρα, ξέρεις αγαπητέ εαυτέ, η αγάπη πονάει. Η προσευχή του Ιησού πριν αφήσει την τελευταία του πνοή στο σταυρό: «Πατέρα, συγχώρεσέ τους· επειδή, δεν ξέρουν τι κάνουν». Λκ 23:34

cross_jesus_wood_236183

Η αγάπη πονάει. Τι όμως μπορείς να κάνεις εαυτέ για να μην πληγωθείς τόσο την επόμενη φορά που θα κληθείς να αγαπήσεις ένα πρόσωπο; Μην χτίσεις μια ανθρώπινη σχέση με τόσες προσδοκίες. Δώσε τις προσδοκίες σου στο Θεό. Εκείνος είναι ο μόνος που δεν θα σε απογοητεύσει ποτέ. Ακόμη και οι πιστοί στην εκκλησία είναι άνθρωποι σαν κι εσένα, ακόμη κι ο ίδιος ο ποιμένας άνθρωπος είναι. Να εμπιστευτείς το Θεό κι όχι τους ανθρώπους. Δηλαδή, αγάπησε χωρίς να περιμένεις κάτι πίσω! Με αυτό τον τρόπο θα μπορέσεις να αγαπήσεις με μια ποιοτική αγάπη, την αγάπη του Χριστού. Ακόμη κι αν σε αδικήσουν, δεν πειράζει, κι εσύ έχεις αδικήσει άλλους. Εμπιστεύσου τον Θεό. Μη φοβάσαι να αγαπήσεις, μη φοβάσαι να μοιραστείς, δοκίμασέ το πάλι! Άνοιξε την καρδιά σου κι εμπιστεύσου όλο σου το είναι στο Θεό. Είναι Εκείνος που μπορεί να αλλάξει την καρδιά σου. Αγάπησε τους άλλους με τη βοήθειά Του. Η αγάπη μπορεί να πονέσει και πάλι ναι, αλλά τώρα οι προσδοκίες σου είναι κρυμένες στην αγκαλιά του Θεού κι όχι στα χέρια ανθρώπων που μπορεί να σπάσουν τα όνειρά σου. Αγάπησε, είναι ο μόνος τρόπος να ελευθερωθείς! Μην παίρνεις την κατάσταση στα χέρια σου, όταν βλέπεις ότι αδικείσαι, αγαπητέ μου εαυτέ! Λυπάμαι, δεν είσαι το κέντρο του κόσμου. Όσο πιο πολύ σκέφτεσαι ή μιλάς για το πόσο πολύ πληγώθηκες, τόσο πιο βαθιές θα γίνονται οι πληγές σου. Τρέξε στην αγκαλιά Εκείνου που βασανίστηκε τόσο πολύ για σένα, Εκείνου που πόνεσε από αγάπη για σένα. Πάρε τη θεραπεία Του για τις πληγές σου και προσευχήσου για το άτομο που σε έβλαψε, συγχώρησέ το. Συνέχισε να αγαπάς. Μην τα παρατάς, αγαπητέ εαυτέ.

love-god

Τέλος μην ξεχνάς ότι: «Eπειδή, δεν έχουμε αρχιερέα, που δεν μπορεί να συμπαθήσει στις ασθένειές μας, αλλά ο οποίος πειράστηκε καθ’ όλα, κατά τη δική μας ομοιότητα, χωρίς αμαρτία. Aς πλησιάζουμε, λοιπόν, με παρρησία στον θρόνο τής χάρης, για να πάρουμε έλεος, και να βρούμε χάρη προς βοήθεια σε καιρό ανάγκης.» Εβραίους 4:15-16

«Σε τούτο βρίσκεται η αγάπη, όχι ότι εμείς αγαπήσαμε τον Θεό, αλλ’ ότι αυτός μας αγάπησε και απέστειλε τον Yιό του ως μέσον εξιλασμού για τις αμαρτίες μας. Aγαπητοί, επειδή με τέτοιον τρόπο μάς αγάπησε ο Θεός, οφείλουμε και εμείς να αγαπάμε ο ένας τον άλλον. Kανένας δεν είδε ποτέ τον Θεό. Aν, όμως, αγαπάμε ο ένας τον άλλον, ο Θεός μένει μέσα μας· και η αγάπη του είναι μέσα μας ολοκληρωμένη.» Α Ιωάννου 4: 10-12

Αμήν.

Advertisements
Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Τα αδύνατα για τους ανθρώπους..

Ευαγγέλιο κατά Λουκάν 18:18-30

(Με δικά μου λόγια) Και η ιστορία έχει ως εξής: Κάποιος πλούσιος άρχοντας πλησίασε και ρώτησε τον Ιησού τι έπρεπε να κάνει για να κληρονομήσει αιώνια ζωή και ο Ιησούς του απάντησε πως θα έπρεπε να τηρεί το νόμο. «Μη μοιχεύσεις, μη φονεύσεις, μη κλέψεις, μη ψευδομαρτυρήσεις, τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου». Ο άνθρωπος αποκρίθηκε πως όλα αυτά τα τηρεί από νέος στη ζωη του. Ο Ιησούς, τότε, του έδωσε μια μάλλον απάντηση που δεν περίμενε να ακούσει: « Ένα σου λείπει, πούλησε όλα τα υπάρχοντά σου, μοίρασέ τα στους φτωχούς, και θα έχεις θησαυρό στον ουρανό κι έλα κι ακολούθησέ με». Ο άνθρωπος αυτός, όμως, ακούγοντας τα λόγια του Ιησού, στεναχωρήθηκε πολύ γιατί ήταν πλούσιος και πως θα μπορούσε να δώσει όλα τα υπάρχοντά του στους φτωχούς; Του φάνηκε πολύ δύσκολο αυτό το κομμάτι. Ο Ιησούς έκανε μια διαπίστωση πως οι πλούσιοι δύσκολα θα μπουν στη βασιλεία του Θεού λόγω της υπέρμετρης αγάπης τους για τον πλούτο. Και οι μαθητές ρώτησαν: «Και ποιος μπορεί να σωθεί;» Ο Ιησούς απάντησε: «Τα αδύνατα για τους ανθρώπους είναι δυνατά για τον Θεό».

eGp1bXQxM

Αυτή είναι μια ιστορία που την ξέρω από μικρή και φυσικά αναφέρεται στους ανθρώπους που κάνουν το χρήμα είδωλό τους, θεό τους. Ο πλούσιος της ιστορίας είχε τηρήσει το νόμο κατά γράμμα ίσως, αλλά του διεύφευγε η ουσία. Για ποιο λόγο τα τηρούσε όλα αυτά; Για να είναι καλός μπροστά στους ανθρώπους και στο Θεό, όμως στην καρδιά του δεν υπήρχε χώρος για έλεος, επειδή η καρδιά του περιείχε είδωλα.

Μα, όπως και να χει.. γιατί ο Ιησούς τον άφησε να φύγει; Σχεδόν τον έδιωξε με τα λόγια του.

Αν ήμουν στη θέση του Ιησού και με ρωτούσε αυτός ο κύριος «τι πρέπει να κάνω για να σωθώ;», σίγουρα θα αντιδρούσα διαφορετικά και η απάντησή μου δε θα είχε καμία σχέση με την απάντηση του Χριστού. Θα του έλεγα: Έλα αδελφε μου στην εκκλησία, διάβασε το Λόγο του Θεού και να προσευχήθουμε μαζί.Δε χρειάζεται να κάνεις τίποτε απολύτως για να κληρονομήσεις την αιώνα ζωή απλά πίστεψε στο Χριστό κι έλα στην εκκλησία κάθε Κυριακή! Τόσο εύκολο! Και φυσικά για να μην το ξεχάσω πρέπει να σου πω πως αν δεχθείς το Χριστό ως Σωτήρα και Κύριό σου όλα από δω και πέρα θα είναι υπέροχα στη ζωή σου, θα έχεις  χαρά και θα απολαμβάνεις κάθε στιγμή!

Ίσως υπερέβαλα λιγάκι αλλά κάπως έτσι θα παρουσίαζα τα πράγματα εγώ. Και όντως για χρόνια κάπως έτσι περιέγραφα τη σωτηρία και τη ζωή με το Θεό. Στην Αγία Γραφή όμως ούτε ο Ιησούς, ούτε οι απόστολοι προσπαθούν να ωραιοποιήσουν την κατάσταση με ωραία λόγια. Ο Ιησούς έλεγε ότι για να γίνει κάποιος μαθητής του έπρεπε να σηκώσει το σταυρό του και να Τον ακολουθήσει. Έπρεπε να αρνηθεί τα πάντα για να κερδίσει το Χριστό. Και οι απόστολοι βλέπουμε πως δίδασκαν τους μαθητές πως διαμέσου πολλών θλίψεων πρέπει να μπούμε στη βασιλεία του Θεού.

Η αλήθεια είναι πως μπορεί να ακούγεται πολύ εύκολο : Για να σωθώ χρειάζεται μόνο, να πιστέψω στο Χριστό, όμως έχουμε σκεφθεί τι κόστος χρειάζεται για να Τον ακολουθήσουμε; Η πίστη δεν πρέπει να είναι παθητική αλλά ενεργητική! Κι αυτό έχει κόστος!

Τις προηγούμενες μέρες γνώρισα μια νέα κοπέλα, Τουρκάλα, η οποία προέρχεται από μουσουλμανική οικογένεια. Διαβάζοντας το Κοράνι και αναζητώντας λίγο βαθύτερα διάφορες πτυχές του Ισλάμ, αποφάσισε ότι δεν θέλει να ακολουθεί πια αυτή τη θρησκεία γιατί έχει πάρα πολλούς κανόνες και καθολου αγάπη κι έλεος. Με ρώτησε: Πως μπορώ να γίνω χριστιανή; Ο χριστιανισμός μου φαίνεται εύκολη θρησκεία. Αρχικά της εξήγησα το σχέδιο του Θεού για  τη σωτηρία του ανθρώπου κι εκείνη σχεδόν δάκρυσε, καταλαβαίνοντας πως ο Θεός μας αγαπάει. Μετά της είπα πως έπρεπε να πιστέψει και να δεχθεί το έργο και τη θυσία του Χριστού. Μου είπε «ναι, το πιστεύω». Έπειτα μιλήσαμε για το θέλημα του Θεού στη ζωή μας. Σταθήκαμε περισσότερο στις δύο μεγαλύτερες εντολές του Θεού: «Θα αγαπάς τον Κύριο τον Θεό σου με όλη την καρδιά,σου, με όλη την ψυχή σου, με όλη τη διάνοιά σου. Και θα αγαπάς τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου». Κι ο πλησίον σου  μπορεί να είναι κι ο εχθρός σου καμιά φορά. Η κοπέλα με κοίταξε και είπε: «Αυτό είναι πολύ δύσκολο. Δεν μπορώ να αγαπάω τους εχθρούς μου. Ο χριστιανισμός είναι πιο δύσκολος από το Ισλάμ. Δε νομίζω ότι μπορώ να το κάνω αυτό». Χαμήλωσε το βλέμμα της και μερικά δευτερόλεπτα μετά με κοίταξε και χαμογέλασε αμήχανα. Εκείνη την ώρα συνειδητοποίησα πως η δική μου δουλειά είχε τελειώσει από δω και πέρα αναλαμβάνει ο Θεός. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να προσεύχομαι για την κοπέλα και να εμπιστευτώ τον Θεό. Αυτά που φαντάζουν αδύνατα σε μένα, είναι δυνατα για Εκείνον!

Πολλές φορές εμείς οι χριστιανοί προσπαθούμε να φέρουμε κόσμο στην εκκλησία, και μάλιστα τους φορτώνουμε με πρακτικά πράγματα και κώδικες που πρέπει να τηρούν, όταν όμως βλέπουμε εδάφια στη Γραφή που μπορεί κατα τη γνώμη μας να τροομάξουν τους ανθρώπους, τα αποφεύγουμε ή τα αλλάζουμε λίγο. Όμως, ο Ιησούς δεν  διάλεξε το πλήθος αλλά τους 12 μαθητές του. Δεν ενοχλήθηκε που κάποιοι δεν τον συμπαθούσαν ή ακόμη και τον μισούσαν, Εκείνος συνέχισε να κηρύττει την αλήθεια. Ήξερε πως κάποιοι θα έμεναν μαζί του και άλλοι όχι. Δεν προσπάθησε ποτέ να ωραιοποιήσει τίποτα. Και αυτό νομίζω, όσο δύσκολο, όσο λυπηρό κι αν είναι, είναι και δικό μας χρέος.

truth-bible.jpg

Όλοι ξέρουμε την τελευταία εντολή του Χριστού Ματθαίος 28: 19: « Αφού λοιπόν πορευτείτε, κάντε μαθητές όλα τα έθνη, βαπτίζοντάς τους στο όνομα του Πατέρα, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος» όμως η φράση δεν τελείωσε: «Διδάσκοντάς τους να τηρούν όλα όσα παρήγγειλα σε σας και να, εγώ είμαι μαζί σας όλες τις ημέρες, μέχρι τη συντέλεια του αιώνα. Αμήν». Εϊμαστε λοιπόν έτοιμοι να κάνουμε μαθητές και να τους διδάξουμε να τηρούν όλα όσα ο Χριστός παρήγγειλε; Ή μήπως όποτε χρειαστεί μπορεί να θυσιάσουμε την αλήθεια για να κερδίσουμε μέλη στην εκκλησία; Δυστυχώς εγώ έκανα το δεύτερο για πολλά χρόνια. Ας είμαστε προσεκτικοί!

Και αν και μπορεί να φανεί σκληρό θέλω να κλείσω με κάποια λόγια του Παύλου: Γαλάτας 1:8 Αλλά, και αν εμείς ή άγγελος από τον ουρανό κηρύττει σε σας άλλο ευαγγέλιο, παρά εκείνο που σας κηρύξαμε, ας είναι ανάθεμα.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Πριν να είναι αργά..

Χθες το βράδυ με μεγάλη λύπη παρακολούθησα τα νέα. Μια ακόμη βομβιστική επίθεση στην Κων/πολη.  Δεν ζω πολύ κοντά στην Κων/πολη αλλά αυτή είναι η τέταρτη βομβιστική επίθεση που πραγματοποιείται μέσα σε έξι μήνες μόνο στην Κωνσταντινούπολη, χωρίς να μετρήσουμε άλλες εκρήξεις σε άλλες πόλεις της Τουρκίας. Πως να μην αγανακτήσεις με τους τρομοκράτες; Πως να μην τρομοκρατηθείς με τους τρομοκρατημένους; Πως να μην κλάψεις με αυτούς που θρηνούν; Η καρδιά μου είναι πολύ βαριά ενώ γράφω αυτές τις σκέψεις. Παρακαλώ, ας προσευχηθούμε για τις οικογένειες των θυμάτων και για τους τραυματισμένους.. Επίσης ας προσευχηθούμε για την Τουρκία που έχει υποφέρει πάρα πολύ από τρομοκρατικές επιθέσεις ειδικά τον τελευταίο χρόνο..

AAEAAQAA

Επιθέσεις που συμβαίνουν σε όλο τον κόσμο, τρομοκρατία.. Άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους κι αυτό είναι άδικο, είτε μουσουλμάνοι, είτε χριστιανοί, είτε άθεοι, είτε μελαχρινοί, είτε λευκοί, είτε ομοφυλόφιλοι, είτε έχουν κάποιες  x πολιτικές πεποιθήσεις.. Δεν έχει καμία σημασία. Δεν είμαστε σε αυτό τον κόσμο για να κρίνουμε τον άλλο και πολύ περισσότερο να τον σκοτώνουμε.. Όλοι πρέπει να έχουν δικαίωμα στη ζωή! Όλοι είναι πολύτιμοι στα μάτια του Θεού.

Την προηγούμενη εβδομάδα έψαχνα εισιτήριο αεροπορικό για να  πάω στην Αθήνα. Κανονικά έπρεπε σήμερα Τετάρτη να βρίσκομαι στην Ελλάδα. Οπότε θα έπρεπε να πετάξω την Τρίτη. Και έψαχνα εισιτήριο από Κων/πολη για Αθήνα. Ναι, θα μπορούσα να είμαι κι εγώ εκεί.. Όμως ο Θεός πιστεύω πως με φύλαξε αλλάζοντας τα σχέδια μου. Δεν αγόρασα εισιτήριο. Όμως, η σκέψη ότι θα μπορούσα να είμαι εκεί εκείνη την ώρα με επηρέασε και με τρόμαξε. Πόσο κοντά λοιπόν είναι ο θάνατος;

1023618027

Λυπάμαι και πονάω μαζί με αυτούς που έχασαν αγαπημένα τους πρόσωπα αλλά θα ήθελα να κάνω κάποιες σκέψεις ακόμη για τους ζωντανούς.. Η ζωή είναι σύντομη και δυστυχώς καθημερινά συμβαίνουν πολλά περιστατικά για να μας το θυμίζουν.. Είτε είναι δίκαιο είτε είναι άδικο να αφήσουμε αυτό τον κόσμο, η αλήθεια είναι πως δεν είναι στο χέρι μας. Στο χέρι μας όμως είναι να φροντίσουμε να ζήσουμε τη ζωή με αγάπη, με χαρά, να περάσουμε χρόνο με τους αγαπημένους μας, και να εκπληρώσουμε το σκοπό της ύπαρξης μας.

Για μια ακόμη φορά, σκέφτομαι: Ποιος είναι ο σκοπός της ζωής μου; Πως πρέπει να ζήσω αυτή τη ζωή ώστε στο τέλος να μην πω: Μετάνιωσα, χαράμισα τη ζωή μου.

Θέλω να είμαι μέρος της βασιλείας του Θεού, αυτό θέλω. Θέλω να μάθω να χαμογελάω όταν πάω πχ. στην τράπεζα, και πρέπει να περιμένω στην ουρά, θέλω να μιλήσω ευγενικά στον δημόσιο υπάλληλο που μάλλον είναι κουρασμένος κι αρχίζει να φωνάζει. Με ένα χαμόγελο έχω περισσότερες πιθανότητες να τον επηρεάσω. Θέλω να γνωρίσω τους γείτονες μου, να τους καλέσω σπίτι να φάμε όλοι μαζί κάποιο απόγευμα. Θέλω να μοιραστώ μαζί τους τα νέα που άλλαξαν τη ζωή μου για πάντα! Θέλω να προσευχηθώ για κάποιον που είναι προβληματισμένος ή περνάει δύσκολα αυτό τον καιρό.. Θέλω να δώσω ενα χαρτομάντηλο σε αυτόν που κλαίει, να δώσω ελπίδα ίσως. Θέλω επισκεφθώ κάποιον γνωστό που είναι στο νοσοκομείο και πονάει. Να μιλήσω με κάποιον που έχω καιρό να μιλήσω. Να γράψω ένα μήνυμα ενθάρρυνσης. Να προσφέρω λίγο φαγητό σε κάποιον που έχει ανάγκη. Να περάσω λίγο χρόνο παραπάνω με την οικογένεια και τους φίλους μου. Να πω: συγνώμη που σε πλήγωσα. Υπάρχουν τόσα άλλα πράγματα που μπορούμε να κάνουμε ώστε να ζήσουμε αυτή τη ζωή όσο καλύτερα γίνεται. Για μένα αυτή η λίστα είναι σημαντική, όχι ότι τα τηρώ όλα αυτά, αλλά θέλω να ξεκινήσω να κάνω κάποια βήματα προς αυτή την κατεύθυνση. Είμαι ακόμη ζωντανή και Τον ευχαριστώ!

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ναι, γίνονται και σήμερα θαύματα!

Έχοντας πάνω από ένα χρόνο να γράψω.. τις προηγούμενες μέρες αποφάσισα ότι θα ήταν καλό να σας διηγηθώ την ιστορία ενός νεαρού κοριτσιού που πραγματικά με επηρέασε και με ενθάρρυνε πολύ! Ναι, γίνονται και σήμερα θαύματα!

8409-ea_miracles_happen when god steps in design

Θα ήθελα να αρχίσω κάπως έτσι.. Ο πληθυσμός της Σμύρνης είναι περίπου ίσος με τον πληθυσμό της Αθήνας, ίσως λίγο μικρότερος.  Αυτή η πληροφορία ίσως σας βοηθήσει να παρακολουθήσετε την παρακάτω ιστορία που είναι φυσικά αληθινή και μάλιστα συνέβη πριν 2 εβδομάδες στη Σμύρνη.

Πριν ένα- ενάμιση μήνα περίπου μια αδελφή από την εκκλήσία που πηγαίνουμε, έφερε μαζί της στη συνάθροιση της Κυριακής ένα νέο κορίτσι 21 ετών. Στο τέλος της συνάθροισης μου τη γνώρισε. Το όνομα της κοπέλας δεν θα το αποκαλύψω αλλά το αρχικό της είναι Σ. Αυτή η κοπέλα πριν ένα χρόνο έχασε τον πατέρα της και λίγους μήνες μετά από αυτό το γεγονός, με τη μητέρα της και την αδελφή της, αφησαν το σπίτι τους που ήταν στην ανατολική Τουρκία και μετακόμισαν στη Σμύρνη. Τα πάντα άλλαξαν στη ζωή της και φυσικά έχει να αντιμετωπίσει πολλές προκλήσεις.. Στο νέο τόπο διαμονής της δεν γνωρίζει πολλούς ανθρώπους κι έτσι μετά από πρόσκληση της νέας γειτόνισσας της αποφάσισε να έρθει στην εκκλησία. Όμως η Σ. έχει διαμορφώσει τα πιστεύω και την κοσμοθεωρία της και κανείς δεν πρόκειται να τα αλλάξει. «Δεν υπάρχει Θεός. Δεν υπάρχει παραδεισος ή κόλαση, δεν χρειαζόμαστε τη θρησκεία για να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους, μπορούμε να έχουμε ηθικές αξίες χωρίς να έχουμε ανάγκη κάποιο θεό που δημιουργήσαμε εμείς οι ίδιοι στο μυαλό μας». Αυτές ήταν οι απόψεις της και αμέσως με έκανε να καταλάβω ότι κανείς δεν θα μπορούσε να την πείσει για το αντίθετο. Το σεβάστηκα και προσπάθησα απλά να την πλησιάσω ως άνθρωπο. Της γνώρισα μια φίλη μου από την εκκλησία με την οποία «έδεσαν» αμέσως. Η Σ. λοιπόν παρόλο που δεν είχε σκοπό να γίνει χριστιανή, άρχισε να απολαμβάνει το χρόνο της με τους νέους χριστιανούς φίλους, που απέκτησε και άρχισε να έρχεται στην εκκλησία και στις συναντήσεις των νέων τακτικά.

Πριν δύο εβδομάδες, αργά το βράδυ, η αδελφή από την εκκλησία που την προσκάλεσε να έρθει πρώτη φορά στην εκκλησία μου έστειλε ένα μήνυμα: «Η Σ. εξαφανίστηκε. Δεν έχει γυρίσει στο σπίτι και οι δικοί της ανησυχουν». Δυστυχώς δεν ήξερα που βρισκόταν, επικοινώνησα μάλιστα και με άλλους κοινούς γνωστούς μα κανείς δεν είχε νέα της. Σε καμία κλήση δεν απαντούσε. Το επόμενο πρωί, στη συμπροσευχή της εκκλησίας όλοι προσευχήθηκαν για τη Σ. που δεν είχε επιστρέψει ακόμη στο σπίτι της. Ανάμεσα τους ήταν και μια άλλη αδελφη από την εκκλησία η Φ. η οποία μένει πολύ μακριά, κοντά στο αεροδρόμιο. Η Φ. δεν γνώριζε την Σ. όμως προσευχήθηκε γι αυτή και αμέσως μετά το τέλος της προσευχής έφυγε για να πάει στο κέντρο της πόλης. Δεν είχε καμία δουλειά στο κέντρο, έτσι κι αλλιώς ήταν πάρα πολύ μακριά από το σπίτι της, απλά, είχε μέσα της την αίσθηση ότι για κάποιο λόγο έπρεπε να πάει εκεί.. Ένιωθε την οδηγία του Θεού.

Η Σ., όπως μάθαμε αργότερα, είχε μαλώσει με τη μητέρα της το προηγούμενο βράδυ και δεν είχε επιστρέψει στο σπίτι της. Ήταν ήδη μεσημεράκι κι εκείνη καθόταν κι έκλαιγε σε ένα κεντρικό σημείο της πόλης. Ξαφνικά την πλησίασε μια άγνωστη και της είπε: «Δεν ξέρω τι περνάς αλλά ο Θεός ξέρει. Έχω κάτι να σου δώσω κι ελπίζω να σε ανακουφίσει λίγο». Απλώνοντας το χέρι της έδωσε ένα βιβλίο σχετικό με τη συχγώρηση. Αυτή η γυναίκα ήταν η Φ από την εκκλησία. Η Φ. έφυγε και άφησε την Σ. μόνη της. Καθώς άνοιξε το βιβλίο, έμεινε έκπληκτη καθώς έπρόκειτο για ένα χριστιανικό βιβλίο. Εκείνη τη στιγμή η υπεύθυνη της νεολαίας τηλεφώνησε στη Σ., εκείνη ήθελε να κλήσει το τηλέφωνο αλλά από την ταραχή της κατά λάθος απάντησε στην κλήση. Σε λίγη ώρα η υπεύθυνη της νεολαίας πήγε να συναντήσει την Σ. στο σημείο που της είχε υποδείξει. Μίλησαν για αρκετή ώρα και η Σ. διηγήθηκε όλα όσα της συνέβησαν. Η υπεύθυνη της νεολαίας επιβεβαίωσε πως η άγνωστη γυναίκα που άφησε το βιβλίο ήταν μια καλή αδελφή από την εκκλησία. Και τότε η Σ. που μέχρι τότε πίστευε στην τύχη, αναγνώρισε πως αυτό δεν μπορεί να είναι σύμπτωση. Έτσι η Σ. άρχισε να πιστεύει στο Θεό. Τώρα, έχει αρχίσει να διαβάζει την Αγία Γραφή και μάλιστα έχει συνεχώς νέες απορίες. Ψάχνει, προσεύχεται, διαβάζει. Δεν σταμάτησε να σκέφτεται λογικά και να εξετάζει το κάθε τι, ίσα ίσα, συνεχίζει και αυτός, πιστεύω, είναι ο λόγος που η πίστη της δυναμώνει ολοένα και πιο πολύ!

Αυτή την ιστορία τη γράφω προς ενθάρρυνση όλων μας! ο Θεός εργάζεται και στις μέρες μας με θαυμαστούς τρόπους. Τι είναι αδύνατο στο Θεό;;

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

«Ζωντανή Βιβλιοθήκη»

Στα πλαίσια μιας εργασίας τους, κάποιοι φοιτητές ενός ιδιωτικού πανεπιστημίου της Άγκυρας, ανακάλυψαν την εκκλησία και ήρθαν ζητώντας χριστιανούς εκπροσώπους για να παρευρεθούν σε μια εκδήλωση που θα λάμβανε μέρος στο πανεπιστήμιο.

Εικόνα

Η εκδήλωση αυτή, λεγόταν: «ζωντανή βιβλιοθήκη». Συμμετείχαν πολλοί εκπρόσωποι διάφορων κοινωνικών ομάδων όπως: ομοφυλόφυλοι, τρανσέξουαλ, πρώην φυλακισμένοι, σχιζοφρενείς, άθεοι, αλεβήτες μουσλουμάνοι και χριστιανοί. Αυτές οι ομάδες ψηφίστηκαν από τους φοιτητές του πανεπιστημίου αυτού, ως οι πιο ενδιαφέρουσες για να γνωριστούν καλύτερα. Οι εκπρόσωποι αυτών των ομάδων, 1-3 από κάθε κοινωνική ομάδα, λέγονταν «βιβλία» και οι φοιτητές του πανεπιστημίου είχαν την ευκαιρία με ορισμένη σειρά, για 15 λεπτά να μιλήσουν με τα «βιβλία» και να τους απευθύνουν ερωτήσεις σχετικά με την κοινωνική ομάδα που εκπροσωπούσαν. Πραγματικά, πρέπει να πω ότι η διοργάνωση ήταν φανταστική!!!! Τα πάντα με τάξη και όλα υπό έλεγχο και πολύ ευγένεια και σεβασμός!!!!

Εκπρόσωποι των χριστιανών ήμασταν ο Ibrahim (ο σύζυγός μου) κι εγώ.

Η εκδήλωση διήρκησε 2 μέρες κατά τη διάρκεια των οποίων είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε με πολλούς φοιτητές για την πίστη μας ελεύθερα. Δεν είχαν όλοι οι συνομιλητές μας το ίδιο ενδιαφέρον. Όμως κάποιοι πραγματικά ενδιαφέρθηκαν να μάθουν τι πραγματικά πιστεύουμε. Θα μπορούσα να χωρίσω τις ερωτήσεις που μας έκαναν σε 5 κατηγορίες.

ερωτήσεις σχετικά με

1)  τον τρόπο λατρείας μας ( στο Ισλάμ η λατρεία αποτελείται από: 5 φορές την ημέρα προσευχή σε ορισμένες ώρες, νηστείες σε τακτικά διαστήματα, προσκύνηση στη Μέκκα, τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του κάθε μουσουλμάνος πρέπει να επισκεφθεί τη Μέκκα. Όμως μας είπαν ότι νόμιζαν πως στο χριστιανισμό δεν υπάρχει λατρεία..)

2) γιατί χριστιανισμός και όχι κάποια άλλη θρησκεία;

3) πως γίναμε χριστιανοί ( αυτή η ερώτηση απευθεινόταν σχεδόν αποκλειστικά στον Ibrahim, επειδή προέρχεται από μουσουλμανική οικογένεια, αφού μάθαιναν ότι δεν τον έκανα εγώ χριστιανό αλλά διάλεξε να γίνει χριστιανός πριν να με γνωρίσει)

4) τη Βίβλο και το Κοράνι 

5) φυσικά υπήρξαν και άσχετες με το θέμα ερωτήσεις (πχ. μας ρώτησαν δύο κορίτσια: πως γνωριστήκατε;;)

Εικόνα Εικόνα

Μιλήσαμε με πολλούς φοιτητές, τους ενθαρρύναμε να σκεφτούν και να επιλέξουν συνειδητά την πίστη τους και όχι επειδή «έτυχε» να γεννηθούν στην Τουρκία πρέπει να είναι μουσουλμάνοι. Καλό είναι να ψάξουν. Τους ενθαρρύναμε επίσης να διαβάσουν και το Κοράνι και τη Βίβλο και να αποφασίσουν οι ίδιοι. Τους είπαμε πως αν όντως το Ισλάμ είναι η αλήθεια  θα το προτιμήσουμε αλλά μετά από προσωπική αναζήτηση της αλήθειας καταλήξαμε στο ότι ο Ιησούς είναι ο Υιός του Θεού.  Τους προκαλέσαμε να αναζητήσουν την αλήθεια. Μοιράσαμε 10 – 15 καινές διαθήκες. Δυο κοπέλες και ένας νεαρός πραγματικά προβληματίστηκαν. Μια κοπέλα ήρθε στην εκκλησία μερικές μέρες μετά και έκανε ερωτήσεις.

Τέλος, ένα εντελώς απρόσμενο γεγονός. Ένας νέος φοιτητής του πανεπιστημίου, μας πλησίασε και μας είπε:» Όταν έμαθα ότι υπάρχουν χριστιανοί, δήλωσα αμέσως στη γραμματεία πως θέλω να σας μιλήσω επειδή κι εγώ είμαι χριστιανός.»  Χαρήκαμε πάρα πολύ!!  Στη συνέχεια μας αφηγήθηκε το πως πίστεψε και μας φανέρωσε πως δεν πηγαίνει στην εκκλησία γιατί φοβάται την οικογένειά του και δεν έχει επαφή με άλλους χριστιανούς. Εμείς τον ενθαρρύναμε και προσευχηθήκαμε για αυτόν και ο Ibrahim κρατάει επαφή μαζί του πια.

Αυτό τα γεγονότα  συνέβησαν και ήθελα να τα μοιραστώ μαζί σας για να σας ενθαρρύνω και να σας πω ότι ο Κύριος εργάζεται και μας χρησιμοποιεί με τρόπους που ούτε καν φανταζόμαστε!!  Σε μια μουσουλμανική χώρα ο Κύριος χρησιμοποίησε μια εκδήλωση κάποιων φοιτητών για να κάνει αισθητή την παρουσία Του! Σε μια μουσουλμανική χώρα μπορέσαμε τόσο ελεύθερα και τόσο απλά να μιλήσουμε για την αγάπη Του και να μοιράσουμε το λόγο Του! Δόξα στο Θεό!! Αν όχι όλοι, οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους δεν είχαν ξαναδεί χριστιανό, παρά μόνο μέσα από αμερικάνικες ταινίες. Είμαστε πρεσβευτές του Χριστού σε αυτό τον κόσμο! Ας μην το ξεχνάμε! 🙂

Posted in Uncategorized | 1 σχόλιο

μουσουλμάνοι σε εκκλησία !

Λίγες μέρες μετά την Κυριακή της Ανάστασης.. Πολύ νωρίς το πρωί, φτάσαμε στην Πρίγκηπο, (ένα νησί απέναντι από την Κων/πολη- τουρκ.Büyükada) . Ένα φέρι μποτ γεμάτο χριστιανούς από όλη την Τουρκία. Όλοι μαζί με ένα σκοπό. Φτάσαμε λοιπόν, όλοι μαζί και ανηφορίσαμε προς το εκκλησάκι του Άη Γιώργη, το οποίο είναι χτισμένο σε ένα ψηλό λόφο. Εκεί λοιπόν, σε μήκος αυτού του ανηφορικού δρόμου, στήσαμε τραπεζάκια με ενημερωτικά φυλάδια για το τι είναι χριστιανισμός. Όποιος ήθελε μπορούσε να πάρει δωρεάν και μια καινή διαθήκη.Φυσικά εκτός από μας είχαν έρθει και πολλοί έμπροροι που πουλούσαν σταυρούς, κομποσκοίνια, δώρα για τις ευχές κλπ..

Εικόνα

Στο εκκλησάκι αυτό, πραγματικά μεγάλα πλήθη κατεύθαναν συνεχώς για να κάνουν μια ευχή σχετικά με πράγματα που θέλουν να πραγματοποιηθούν στη ζωή τους, πχ. Θεραπεία, ευτυχία, γάμος, παιδί, καριέρα, απόκτηση σπιτιού, απόκτηση αυτοκινήτου κλπ. Η διαδικασία που έπρεπε να ακολουθηθεί ήταν η εξής. Καθένας έπρεπε να ανηφορήσει ως το εκκλησάκι για να κάνει την ευχή του. Για να είναι σίγουροι πως η ευχή θα πιάσει, άλλοι άναβαν κεράκια ή έδεναν κλωστές στα δέντρα στην αρχή του δρόμου και προσέχοντας να μη σπάσει η κλωστή ανέβαιναν προς το εκκλησάκι, ξετυλίγοντας προσεκτικά το νήμα. Άλλοι έδεναν κορδέλες ή και κάποια προσωπικά τους αντικείμενα στα δέντρα ως τάματα. Και πολλοί από αυτούς για χρόνια την ίδια ημέρα ανεβαίνουν στο εκκλησάκι για να ευχηθούν.  Για να πω την αλήθεια, περίμενα να δω Έλληνες, Αρμενίους εκεί αλλά προς μεγάλη μου έκπληξη μόνο ένα ζευγάρι άκουσα να μιλάει ελληνικά. Λογικά θα υπήρχαν κι άλλοι καθώς μέσα σε τέτοιο πλήθος ποτέ δεν ξέρεις.. αλλά η συντριπτική πλειοψηφία ήταν Τούρκοι μουσουλμάνοι ! Για μένα αυτό ήταν μεγάλο σοκ καθώς δεν περίμενα πως τόσοι μουσουλμάνοι θα κατέφεγαν σε μια εκκλησία με την ελπίδα να πραγατοποιηθούν οι ευχές τους.

Εικόνα Εικόνα

Δεξιά και αριστερά του δρόμου, όπως είπα κ πιο πριν στήσαμε τραπεζάκια, ταμπλό, παντομίμες, μουσικές ομάδες. Κάθε ευαγγελιστικό μέσο χρησιμοποιήθηκε. Με τα απαραίτητα νόμιμα έγγραφα στα χέρια μας, επί ώρες προσευχόμασταν για αυτούς τους ανθρώπους. Επίσης, υπήρξαν πολλές ευκαιρίες για ευαγγελισμό και συζητήσεις. Οι άνθρωποι αυτοί όντως είχαν εναποθέσει όλες τους τις ελπίδες για την πραγματοποίηση των επιθυμιών τους σε αυτόν τον τόπο. Γι αυτό ξέροντας ότι είμαστε χριστιανοί έρχονταν σε μας και ζητούσαν προσευχή. Τόσο απλά. Εμείς προσευχόμασταν για αυτούς αλλά προσπάθούσαμε να τους εξηγήσουμε  πως κι εκείνοι μπορούν να προσευχηθούν και να εισακουστούν. Δεν χρειάζεται να έρθουν σε κάποιο ιδιαίτερο τόπο, δεν χρειάζεται κάποιος άλλος να προσευχηθεί για αυτούς. Χρειάζεται μόνο ένα μέσο. Ο Ιησούς Χριστός και η πίστη σε αυτόν!

Εικόνα Εικόνα

Κάποιοι άκουσαν αλλά δεν ενδιαφέρθηκαν, κάποιοι άκουσαν, ενδιαφέρθηκαν αλλά ξέχασαν, κάποιοι άλλοι άκουσαν και άλλαξε όλη τους η ζωή. Έστω και για μια ψυχή άξιζε!

Μοιάζει απίστευτο που τόσοι πολλοί μουσουλμάνοι ελπίζουν πως σε μια εκκλησία υπάρχει η αλήθεια, έστω κι αν αυτή η αλήθεια δεν έχει ξεκάθαρη μορφή.  Ίσως αυτό σημαίνει ότι ψάχνουν! Ας προσευχόμαστε.

Στο γυρισμό, και πάλι παρέα με πιστούς από όλη την Τουρκία! ακούστηκαν μαρτυρίες, προσευχηθήκαμε, και ψάλλαμε όλοι μαζί ύμνους στον Θεό χορέυοντας και γιορτάζοντας γιατί ο Κύριος είναι ζωντανός!!

Χριστός ανέστη!!!

Εικόνα

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Στο σταθμό των λεωφορείων..

Τουρκία- Άγκυρα, 2014

Μία κρύα νύχτα, κάποιοι χριστιανοί, όπως κάθε εβδομάδα την ίδια μέρα, έφτασαν στο σταθμό των λεωφορίων. Εκεί, μένουν άνθρωποι άστεγοι, πεινασμένοι, άνεργοι. Εκεί, μένουν μετανάστες και τα παιδιά τους, που κυκλοφορούν μέσα στο κρύο χωρίς κάλτσες και χωρίς παπούτσια. Μέσα στο κτίριο όπου οι ταξιδιώτες περιμένουν να επιβιβαστούν στο λεωφορείο, σε κάποιες γωνίες, μπορεί κανείς να διακρίνει παλιά στρώματα. Κάθε νύχτα εκεί κοιμούνται μητέρες με τα παιδιά τους, άνδρες μετανάστες ή άνεργοι. Μπορεί αυτό να είναι το αποτέλεσμα κακών επιλογών, όμως ίσως αυτή να ήταν η μόνη τους επιλογή. Κάθε άνθρωπος ονειρεύεται ένα σπίτι. Όμως κάποιοι άνθρωποι μένουν στο δρόμο ή βρίσκουν μια γωνία στο σταθμό των λεωφορίων να προστατευτούν από το κρύο.

Εκείνη λοιπόν τη νύχτα, οι χριστιανοί μέσα σε ένα παρκαρισμένο βανάκι, έδωσαν πιλάφι με κοτόπουλο στους αστέγους. Και οι άστεγοι γνώριζαν τους χριστιανούς και κάθε εβδομάδα την ίδια μέρα σχημάτιζαν ουρά κοντά στο βανάκι για να πάρουν λίγο πιλάφι.

Γρήγορα. κατέφτασε στο σημείο που ήταν σταματημένο το αυτοκίνητο, η αστυνομία.

-Τι κάνετε εδώ; Δεν ξέρετε ότι είναι παράνομο το να δίνετε φαγητό στους αστέγους; Για ποιο λόγο το κάνετε αυτό;;ρώτησε ένας αστυνομικός.

Ένας από τους χριστιανούς απάντησε: Ξέρουμε ότι εδώ υπάρχουν πολλοί πεινασμένοι άνθρωποι και πολλά παιδιά και θελήσαμε να τους φέρουμε λίγο φαγητό.

Ο αστυνομικός: Πρέπει να πάρετε άδεια πρώτα. Αυτό είναι παράνομο.

χριστιανός: Αν δω ένα πεινασμένο παιδάκι στο δρόμο είναι παράνομο να του δώσω ένα τοστ;

αστυν.: όχι, βέβαια.

χριστ.: δύο τοστ;

ο αστυνομικός δεν απάντησε, περίμενε όμως να ακούσει τη συνέχεια.

από πόσα τοστ και πάνω πρέπει να πάρω άδεια πρώτα για να δώσω στο παιδάκι;

Ο αστυνομικός δεν απάντησε. Επανέλαβε όμως τα προηγούμενά του λόγια: Το να δίνετε φαγητό στους αστέγους είναι παράνομο.

Μερικά χρόνια πριν η ίδια ομάδα χριστιανών, είχε μπει μέσα στο σταθμό για να δώσει φαγητό στους αστέγους. Η ασφάλεια τους σταμάτησε και δύο άτομα από την ομάδα οδηγήθηκαν στο γραφείο του διοικητή.

– Τι κάνετε εδώ;

– Θέλουμε να δώσουμε φαγητό στους φτωχούς ανθρώπους.

-Δεν υπάρχουν φτωχοί άνθρωποι εδώ. είπε ο διοικητής.

Την ίδια ώρα, δεκάδες πεινασμένοι άνθρωποι, σε ένα προάυλιο χώρο, παρακαλούσαν να πάρουν λίγο φαγητό..

 

 

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε